Այսօր սեմինար-պարապմունքի ընթացքում սովորեցինք չորս ազգային, ավանդական, ծիսական խաղ։
Ժնջիլ, ժնջիլ
Երկու մասնակից ձեռքերով շղթա են անում։ Ողջ խաղը երկխոսություն է։
— Ժնջի՛լ , ժնջի՛լ , այստեղի խոտն ու՞ր է ։
-Կովն է կերել։
-Իսկ կովն ու՞ր է ։
-Մորթեցինք, կերանք։
-Իմ բաժին միսն ու՞ր է։
— Դրեցի պատուհանի վրա։
-Իսկ ու՞ր է, չկա։
— Կատուն եկավ, տարավ, կերավ։
— Ուրեմն, գնա՛, կորի՛ր։
Եվ մասնակիցը դուրս է գալիս խաղից։
Թոնրի խաղը
Երկու ձեռքերի մատները կպցնում են իրար, թոնրի տեսք են տալիս։ Խաղում են երկու հոգով։ Ողջ խաղը երկխոսություն է ։
-Մամի՛, մամի՛, կրակ կտա՞ս։
— Ելի՛ վերի թարեքը։
— Մամի՛, մամի՛, կրակ կտա՞ս։
-Ելի՛ վերի թարեքը։
-Կաթը ,որ դնեմ տաքանա, կարո՞ղ է շունը կծի։
-Շուն չկա, որ կծի։
Կաթը դնում է թոնրի մեջ, որ տաքանա, այդ պահին ձեռքը բռնում են։Այնպես պետք է անել, որ ձեռքը չբռնեն։
Շրջանով խաղ
Կանգնում են շրջան, հաշվերգը, որ մասնակցի վրա վերջանում է, նա պետք է խաչի ոտքերը, ով մնում է առանց ոտքերը խաչելու՝ պարտվում է ։ Պարտվողը պետք է հաղթահարի փորձությունը։ Նա պետք է անցնի երկու մասնակիցների ձեռքերի միջով։
Ծիլի, վիլի, հոպա՜
Այս խաղի ժամանակ մասնակիցներից մեկը պետք է բռնի վազողներին, ով բարձր տեղ է կանգնում, դառնում է անհասանելի։ Այն մասնակիցը, ով չի հասցնում բարձր տեղ կանգնել, պարտվում է ։Հաջորդ փուլում ինքն է դառնում բռնողը։
Մերի Կարապետյան 